Po pokonaniu Napoleona Bonaparte, zwycięskie mocarstwa europejskie stanęły przed problemem nakreślenia nowych granic na Starym Kontynencie. Wśród spornych kwestii znalazła się sprawa przynależności ziem Księstwa Warszawskiego, a co za tym idzie – także Będzina.
W wyniku działań wojennych prowadzonych w pierwszej połowie 1813 r. praktycznie całe Księstwo Warszawskie zostało zajęte przez Rosjan. Broniły się jedynie pojedyncze punkty oporu – jak twierdze w Zamościu i Modlinie.
Car Aleksander I Romanow liczył, że uda mu się wykorzystać dominującą pozycję i zagarnąć wszystkie ziemie Księstwa Warszawskiego. Interesy pozostałych Nieprzychylna temu pomysłowi była Wielka Brytania, dążąca do utrzymania równowagi w Europie. Swoje plany miał również król pruski Fryderyk Wilhelm III Hohenzollern, który chciał przejąć zachodnie departamenty Księstwa, utracone przez Prusy w 1807 r.
W maju 1815 r. mocarstwa zawarły ostatecznie porozumienie, które podzieliło Księstwo Warszawskie i ustaliło granice pomiędzy Prusami, Rosją i Austrią na kolejne trzydzieści lat.
Na mocy powyższego porozumienia, 20 czerwca 1815 r. car Aleksander I uroczyście proklamował utworzenie Królestwa Polskiego (kongresowego). Państwo to znalazło się w unii personalnej z Rosją. Car sprawował władzę jako król, na co dzień był jednak zastępowany przez namiestnika. Prerogatywą carską pozostała polityka zagraniczna. Nowopowstałe państwo, choć nie było niepodległe, posiadało dość dużą autonomię, której podstawą były własne: herb, konstytucja, wojsko, Sejm, mennictwo, szkolnictwo oraz administracja w języku polskim.
16 stycznia 1816 r. w Królestwie Polskim dokonano nowego podziału administracyjnego. W wyniku reformy Będzin znalazł się w okręgu olkuskim województwa krakowskiego (nie obejmującego Krakowa).
Ilustracja: Kurtka mundurowa młodszego oficera 3 pułku piechoty liniowej Królestwa Polskiego, 1815-1825. Zbiory Muzeum Zagłębia w Będzinie.
